کانون قرآن عترت دانشگاه آزاد اسلامی تفرش

در چنین شرایطی یزید وقتی دید واقعه رخ داده به اندازه‌ای جانسوز است که قابل دفاع نیست؛ مسئولیت خود در حادثه کربلا را نپذیرفت؛ او می‌گفت: «فَبَغَّضَنی بِقَتْلِهِ إِلَى الْمُسْلِمِینَ وَ زَرَعَ لی فی قُلُوبِهِمُ العَداوَةَ، فَبَغَّضَنِی الْبَرُّ وَ الْفاجِرُ بِمَااسْتَعْظَمَ النَّاسُ مِنْ قَتلی حُسَیْناً؛ ابن زیاد مرا با کشتن حسین (ع) منفور مسلمانان قرار داد و بذر عداوت آنان را با من در قلبشان کاشت.  چون کشتن حسین (ع) براى مردم گران آمده همگان مرا دشمن مى دارند.»

یزید براى کم کردن فشار افکار عمومى و کاستن از موج سرزنش‌ها حتی هنگام غذا خوردن، امام سجاد (ع) را بر سر سفره خود مى نشاند و به زینب (س) و زنان بنى هاشمى اجازه داد براى امام حسین (ع) عزادارى کنند. البته هر چند بر اثر همین عزاداری‌ها و شهادت حضرت رقیه (س) مردم تازه فهمیده بودند چه بلایی بر سرشان آمده و قصد جان یزید را کردند که او دستور داد مراسم بعد از هفت روز برپایی تعطیل شود.

یزید برای نجات خود و با متهم کردن ابن زیاد قصد داشت خود را بی تقصیر در مصائب حسینی جلوه دهد و حتماً پس از برگشت کاروان اسرا از شام می‌توانست با تبلیغات حکومتی، چهره خود را بازسازی کند و دیگر اهالی شام خون ریخته شده از امام حسین (ع) در کربلا و مصیبت‌های بعد از آن را فراموش کنند؛ اما شهادت دختر امام حسین (ع) بار دیگر این نقشه را بر هم زد.

وجود قبر دردانه اباعبدالله (ع) که در قلب حکومت اموی مظلومانه دفن شده بود؛ سند روشنی از ظلم‌های امویان و در رأس آن‌ها یزید نسبت به خاندان پیامبر (ص) بود، زیرا شهادت حضرت رقیه (س) و دفن ایشان در شام هرگونه تبلیغات اموی را بی اثر می‌کرد و یزیدیان دیگر نمی‌توانستند نفرت عمومی علیه خود را کاهش دهند. از این رو پس از یزید دیگر چیزی به نام حکومت و حکمرانی امویان مطرح نشد و حتی آن‌ها نتوانستند به غصب خلافت ادامه دهند چه برسد به جلب همراهی مردم با خود.